Asiye Saç

Tahir'i Zühre sevmeseydi ve yahut hiç sevmeseydi

Tahir ne kaybederdi Tahir'liğinden

Tahir olmak da ayıp değil, Zühre olmak da; Hatta sevda yüzünden ölmek de ayıp değil. Bütün iş Tahir'le Zühre olabilmekte, yani yürekte.

Sevgiye inanır mısınız? Bir insanın doğru insan olduğunu nasıl anlarsınız?

Peki ya gelmeyeceğini bildiğiniz birini ne kadar beklersiniz? Sahi o kadar sevdiniz mi hiç?

Merhaba canım dost; Tahir ile Zühre'yi bilir misiniz? Sitare'yi bilir misiniz? Peki ya Ayten'i?

Mesela bir kadın en çok Ayten olmak ister. Ama şairinin gönlündeki gibi bir Ayten..

Hoşuma gitmiyorsa denizlerin rengi

Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor.

Şarkılar söylüyorum, şiirler yazıyorum Ayten üstüne

Saatim ya Aytene beş var ya da Ayteni beş geçiyor.

Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz.

Günlerden Aytenertesi

Diyor şair kim böylesi sevilmek istemez ki değil mi? Şimdilerde bakıyorum da şiirlerde, kitaplarda anlatılan gibi değil sevgiler. Bugün seviyorum, ölüyorum diyenler ertesi gün sanki organ nakli olmuşçasına başkalarıyla aynı cümleleri kuruyor ve buna da aşk deniyor. Cemal Süreya görse kemikleri sızlar. Diyor ya uzaktan sevmediyseniz birini hiç sevdim demeyin. Bir insanın gülüşü sevilir, duruşu sevilir, öyle ya bazen sadece bakışlarını seversin, hitabını muhatabının bile sevildiğinden haberi olmadan.

Haberi olursa gidiverecekmiş gibi, bir daha görmeyecekmiş gibi, gurbete düşüverecekmiş gibi, gönül kapısını çaldığında seninmiş gibi aitmiş gibi, gülüşüyle yuva sıcaklığı verir gibi, kalbinin kilitlerini açmış, buzları kırmış, sesinde çiçekler açmış gibi, sır gibi içinden seversin.

“Çeşmek Be-zen SitareEzmen Mekon Kenâre”

Nerden çıktın karşıma böyle Sitare, efsaneler dökülüyor gülüşlerinde

Kirpiklerin yüreğime batıyor. Telaşlı bir kalabalığın ortasında ayaküstü konuşuyoruz. Nedimin nigehban nergisleri gibi, üstümüzde bütün nazarlar

Sevgi diyoruz da sevgi nedir sahiden?

Bence sevmek aynada kendini görmektir. Sevmek Züleyha olabilmektir. Peki gerçek aşk kavuşulmayan mıdır? Eğer öyleyse gerçekten sevilemeyecek miyiz hiçbir zaman? Değil tabi ki de, peki ya öyleyse neden hep efsaneler kavuşamayanları gerçek aşk diye anlatıyor?

Bir süre önce bir arkadaşım ile bu konu üzerine konuşurken şöyle söylemişti; kavuşamadıkları için aşk sanılıyor. Kavuşsalardı belki de çok saçma sebeplerden defalarca boşanmanın eşiğine geleceklerdi. Dışarıda şov yapıp el iyisi olmaya gerek yok. Düşünsene, Şirin alışveriş listesi veriyor, Ferhat diyor ki, “Senin için dağı deldim, daha ne yapayım?”

Olaya bir de bu açıdan bakmak lazım; yıllarca konuşup, birbirlerini çok severek, nice engellerden geçerek evlenip, yıllarca adliye koridorlarında bekleyenler var.

Sevmek biraz da hep başka bir yol olduğuna inanmaktır aslında. Sevginin göstergesi de eylemler ve söylemlerin uyumundan ibarettir.

“Ah minel aşk ve halatihi..” Çok eski bir gerçektir bu, biliyorum.

Bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum. Gözlerin mi daha sıcak gülüyor, yoksa dudakların mı anlayamıyorum?

Birini sevmeye başlamanın ilk emarelerinden biri de merak etmek değil midir? Çayını nasıl içer? Hangi şairi sever? En sevdiği renk, en sevdiği kitap? Hatta dışardan birinin saçmalama diyeceği, fakat o önemi anlayamayacağı ince detaylar... Sevgi, basite alınamayacak kadar değerli bir duygu. Peki gerçekten canın yandığında, seni sevene mi gidersin? Yoksa sevdiğine mi? Senin sevdiğinle, seni seven aynı kişi değilse hep gurbettesindir.

Ümit Yaşar Oğuzcan şiirinde devam ediyor sevgisini anlatmaya; “Alın tek kat elbisem, size vereyim. Cebimde bir on liram var, onu da alın gerekirse. Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem. Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar. Parasızlık da bir şey değil, ölüm bile kötü değil, Aytensizlik kadar.”

Onu sevmeyen yürek taş kesilsin, kapansın onu görmeyen gözler. Onu övmeyen diller kurusun. İki kere iki dört, elde var AYTEN…

Yanlış sevda da gönlünüzün yorulmadığı, sınavını verebildiğiniz sevgiye denk düşsün gönüllerimiz. Sürçü lisan ettimse, aşk ola.