Gurbetteki Yalnızlık ve Hasret Dolu Hikayeler

Çocukken babanın gidiş ve dönüşlerde helalleşerek söylediği sözler anılır: “Gidip de dönmemek var, dönüp de görmemek var. Şehriyar’ın dediği gibi: Ayrılık var… Ölüm var…”. Dünyanın iletişim imkanlarının sınırlı olduğu zamanlarda, gurbetin yaşattığı acılar, şiir ve türkülerle dile getirilirdi. Almanya’ya giden Anadolu çocuklarının vatan hasreti, turna şarkılarıyla anlatılırdı. Telefon müziği olarak “Allı turnam, ne gezersin havada” sözü kalbimde yer etti. Konya’dan memlekete gidip hiç dönmeyen biri olarak, çocuklukta yaşanan gurbet ve özlem duyguları içimde hep devam etti. Turnalarla anlatılan özlem ve sevgi, insanın içindeki hasreti yansıtan en güzel anlatımlardandır. Gurbetin zorluğu, yalnız kalmak ve beklemek, insanın içindeki yangını her daim hissettirir. Hallacı Mansur’un “Cehennem acı çektiğin yer değil, acı çektiğini kimsenin duymadığı yer” sözleri, gurbet acısının yüreklerdeki yangısına işaret eder. Çocukluk vatanından uzak kalmak, arkadaşlardan ve sevdiklerden ayrı düşmek, büyük bir özlemi ve acıyı getirir. Vatanda her şeyin özlenmesi, türkülerle anlatılır: “Nazlı olur güzellerin iyisi...” Bu özlemi gidermek için Yatsıkaya köyüne gidip, orada zaman geçirenler, sevdiklerini hatırlayarak eski günleri yad eder. Gurbetin zorluğu, kavuşma hayalinin bile bazen imkânsız olmasıyla derinleşir. Gidenlerin ardında bıraktığı boşluk ve hüznün büyüklüğü, türkülerle dile getirilir; “Gitme turnam bizim evden...” Bu acı ve özlem, hastanelerde hastalara yazılan türkülerle de anlatılır. İnsan, böyle bir acıyı nasıl yaşar ve nasıl taşır? Kendisi gidemese bile mezarda yüzünün vatana dönmesini isteyenler, bu büyük hasreti yansıtır. Gurbet, sevdiklerinden ayrı kalmak ve içte taşıdıklarıyla yaşamak anlamına gelir. Yaşanılan hayat, geri dönüşü olmayan ve anlamlıdır; sevgi ve özlem hep içimizde yanar. Güzel anılar ve özlemler, gurbetin en derin acılarını oluşturur. Mehmetçiklerin ve halkın yaşadığı bu acılar, toplumda şiir ve türkülerle anlatılır. Gurbet, sevdiğinden uzak kalmayı ve özlemle yaşamayı içerir. Bu topraklarda her kesim, gurbetin ve ayrılık acısının izlerini taşır. Aynı duyguları paylaşanlar birbirlerini daha iyi anlar. İnsan, birbirini sadece görünüşle değil, hissettiği duygularla tanır.